Dood door sterven
Is er al iemand gestorven door te sterven? Deze prangende vraag schoot mij enkele seconden geleden te binnen. Dat kwam doordat ik een uitgangspunt nodig had om een nieuwe post te schrijven. Want als je dat niet regelmatig doet dan bega je blogverwaarlozing. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Daarom ging ik op zoek naar prangende vragen. Lang mocht ik daar niet naar op zoek gaan. Als je lang moet zoeken naar een prangende vraag, is de vraag niet echt prangend meer. De vraag doet dan alsof ze prangend is. Met valse, manipulatieve en niet prangende vragen kan ik niet veel aanvangen teneinde deze blog razend interessant te houden voor mijn lezer.
Ik benaderde deze vraag met grote voorzichtigheid. Ik ben nu eenmaal een voorzichtig persoon. De oplossing van dit vraagstuk vond ik door een gevallenstudie te maken:
Geval 1: Eerst ben je dood en daarna sterf je.
De incorrectheid van deze bewering druipt eraf zoals een vette gans zichzelf. Als je dood bent, kan je niet meer sterven, dat is triviaal en ik zal er derhalve ook geen woorden meer aan vuil maken.
Geval 2: Het sterven en de dood komen op hetzelfde moment.
Dit is een interessanter bewering. Net op het moment dat je doodgaat ga je dood. Op het eerste zicht lijkt dit geval perspectieven te openen. Helaas kan doodgaan geen oorzaak zijn van de dood. De oorzaak is er immers altijd eerst en dan pas het gevolg. Het sterven zou dus moeten eerst komen en dan pas de dood. Dit leidt ons naar geval 3.
Geval 3: Eerst sterven daarna de dood.
Velen onder jullie denken nu dat Geval 2 impiceert dat Geval 3 de oplossing biedt. Niets is minder waar. Alles is meer waar, behalve de beweringen die ook helemaal verkeerd zijn. Die zijn even waar. Stel dat je eerst sterft en dan pas dood gaat. Dat lijkt mij een necrofiele bedoening. Je bent dus gestorven en daarna ben je pas dood. Bij mijn weten is er niemand ooit in geslaagd gestorven te zijn en tegelijkertijd niet dood.
In geen enkel van deze drie gevallen is het sterven een oorzaak van de dood. Men kan dus niet dood gaan door te sterven.
Vele groetjes van mij en de dood.
posted by Gustaaf-Fernand at 6:09 AM
9 Comments:
Maar jongske toch, ge zoekt het veel te ver. 't Is toch logisch dat je wel doodgaat van te sterven? Want uit een proces volgt logischerwijze een toestand, in om het even welke situatie. Ik specifieer even:
Sterven is een "proces", en dat duurt soms wel een eindje. De precieze medische voortgang zal ik u moeten schuldig blijven, maar ik zie het zo: de ademhaling wordt moeilijker, de hartfunctie daalt, en alle andere functies in het lichaam geven het ook langzaam maar zeker op.
En het logische gevolg van sterven, is natuurlijk dat je dood bent. Als het stervensproces beëindigd is, kom je in de "toestand" van de dood.
Conclusie: van sterven ga je dood.
Pas op, er zijn wel enkele uitzonderingen natuurlijk:
-Neem nu een verkeersongeval, je knotst ergens tegen een boom en je bent "op slag dood". De term zegt het al zelf: op slag. In dit geval is er geen proces van het sterven aanwezig, maar ben je gewoon onmiddelijk in de toestand van "dood".
-Stel: je bent verwikkeld in het proces van het sterven. Maar de mensen rondom je, vinden dat het nog geen tijd is daarvoor (je hebt je testament namelijk nog niet geschreven dus zij zouden misschien wel niks erven, stel je voor!). Dan kunnen zij vragen aan bv dokters om jouw stervensproces te onderbreken, door bv reanimatie. Als dit lukt, heb je dus wel een deel van het stervensproces meegemaakt, maar wordt het logisch gevolg, zijnde de toestand van de dood, verhinderd.
Zo jongske, ik hoop dat ge nu het licht hebt gezien.
24/3/06 03:31
Sta me toe uw fouten te verbeteren.
Vooreerst is uw definitie van sterven verkeerd:
U beweert dat het sterven een soort aftakelingsproces is. De delen van het lichaam gaan, al dan niet langzaam, kapot. Dat is natuurlijk een veel te ruime omschrijving van het sterven. Op die manier begin je te sterven vanaf het moment dat je geboren ben. Filosofisch klopt dat misschien wel, maar voor de stelling "Dood door sterven" is dat een nogal ruime definitie. De oorzaak van de dood zou je dan bij het leven zoeken. Dat is zeer logisch, maar veel te ruim. We zijn op zoek naar wat precies in het leven de dood heeft veroorzaakt.
Ten tweede verliest u veel geloofwaardigheid wanneer je ongevallen en reanimatie als uitzondering ziet op het stervensproces. Dat zijn dan ook stervensprocessen, zij het versnelde of vertraagde.
Ik definieer het sterven als de verandering van leven naar dood. Dat is één moment en geen proces. Als je enkele zaken nog steeds niet door heb, zal ik het u met plezier verder uitleggen.
24/3/06 03:57
En toch blijf ik erbij dat sterven altijd een proces is, hoe kort ook. U hebt trouwens mijn woorden niet goed geïnterpreteerd.
Ik had het er niet over dat sterven de fase is waarin ons lichaam aftakelt, want deze duurt inderdaad vele jaren. Ik doelde meer op het feit dat in de uren/minuten voor onze dood alle lichaamsfuncties hun werking VOLLEDIG stilleggen. Dat is in wezen iets volledig anders dan bv het aftakelen van de botten, zicht, gehoor, ... als we ouder worden.
Een proces is volgens Van Dale een "geleidelijke verandering". Waardoor ik vind dat men sterven een proces kan noemen. Het feit alleen al dat het woord "stervensproces" bestaat is een bewijs hiervan. U kan een voorbeeld hiervan terugvinden op http://nl.wikipedia.org/wiki/Sterven#Stervensproces
Wat betreft mijn uitzonderingen kan ik inderdaad ook uw mening volgen over dat dit eveneens stervensprocessen zijn. Maar ik denk dat we het erover eens kunnen zijn dat dit niet hetzelfde is als het standaard stervensproces bij een natuurlijke dood.
Overigens moet ik u erop wijzen dat het te allen tijde vermeden moet worden de vormen "u" en "je" door elkaar te gebruiken in eenzelfde discours.
24/3/06 07:19
Ik had het ook niet over zicht, botten en gehoor. Ik had het over de vitale levensfuncties. Je start met die organen. Die organen "verslijten" van het moment dat ze gemaakt worden. Plots een moment bepalen waar die organen beginnen aftakelen is dan ook niet serieus. Overigens definieer ook ik sterven als het uitvallen van de belangrijkste levensfuncties. In die zin dat eerst de aftakeling volgt. Op dit moment is die persoon nog NIET aan het sterven want zoals je zelf hebt opgemerkt in je uitzonderingen, kan een persoon nog gereanimeerd worden. Daarom definieer ik sterven als de overgang tussen leven en dood. Je bent dan immers zeker dat die persoon is gestorven.
24/3/06 07:30
Daar zeg je het zelf: "sterven als de overgang tussen leven en dood". Daarmee bevestig je ongeveer wat ik zei!
Want een overgang is een soort van verandering, een proces. En je voegt er nog aan toe "tussen leven en dood", wat impliceert dat leven ervoor komt, en dood erna. Dus: leven -> sterven -> dood, wat impliceert dat je van sterven doodgaat.
Als u mij nu wil excuseren, ik ga terug naar het Café de Flore, mijn geest heeft er weer nood aan in contact treden met die van mijn overleden geliefde. Hij is dood dus. Net zoals ik eigenlijk. En ik mag toch wel zeggen dat ik dood ben door gestorven te zijn. Toch een jammerlijke zaak en een groot verlies me dunkt.
25/3/06 07:02
Ik heb inderdaad bevestigd dat het sterven de overgang is tussen het leven en de dood. Toch is die overgang geen proces maar een moment. Je leeft, tot je opeens helemaal dood bent. Die overgang die t=0s duurt is het sterven.
En beste Simone, ik wil geen slecht nieuws brengen. Toch voel ik mij verplicht je te vertellen dat je geliefde er maar op los vogelde.
26/3/06 03:01
Beste Freddy, dat wist ik heus wel hoor, wij hadden daarover duidelijke afspraken gemaakt. Je denkt toch hopelijk niet dat ik zelf zo'n heilig boontje was, want dan zal ik je ook moeten teleurstellen...
26/3/06 04:35
Jazeker beste Simone, we kunnen je gerust een slet noemen.
27/3/06 08:06
Comment osez-vous appeler "slet" a ma chère Simone? Espèce de salopard! C'est pas parc'qu'j'suis mort qu'il faut se moquer de ma chérie, d'accord?
31/3/06 06:44
Post a Comment
<< Home